Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaantok

Isang mabilisan. Galing ako ng sinehan para panoorin ang Her Locket . Isang pelikulang ginawan ko ng Sound noong nasa Promovi pa ako. Pero… tumagal ang oras dahil sa marketing ng USANA , na siya namang sponsor ng private viewing na iyon. Pangalawa, magsasara (sa ngayon) ang kapehan ng aking kapatid at ng kanyang nobyo. Huling gabi para magkape, ngunit una at huling bisita ko sa shop nila. Naniniwala akong may tamang oras para muli itong magbukas at magbigay serbisyo para

Totoo ba ‘to?! -A-

Maraming kahulugan sa bawat bagay at salita na ating nakikita, sinasabi at naririnig. Ang bawat kilos at galaw ay may kanya-kanya ding kahulugan sa bawat isa sa atin. Maaaring may nagkakapareho ng pananaw, marami din naman ang iba sa kapwa isa. Kung ano kahulugan ng mensahe kong ito ay hindi ko masasabi sa isang upuan lamang. Ang daming tumatakbo sa isip ko ngayong gabing ito. Gusto kong matulog pero heto ako’t nakaupo sa harap ng telebisyon at nagsusulat sa cellphone ng kun

Mata ay namulat Mundong masalimuot Talukbong kumot -A-

Nakakainis. Nakalimutan ko na naman yung naisip ko kanina habang naghuhugas ng pinggan. -A-

Ngayon ko lang nalaman ang salitang ito. Ito ang maaari kong maitawag sa sarili ko. -A-

Habang isinusulat ko itong akda ay medyo nahihirapan ako dahil sa tagal ng panahon ay kilala ko ang bandang Tubero pero hindi ko pa talaga napapakinggan ang mga kanta nila ng buo. Astig din pala e. Okay. Mabalik ako. Itong paglalakbay ko sa mundong ibabaw ay makabuluhan, sana kayo rin. Hindi ko maipapaliwanag o mailalarawan ng maganda kasi hindi naman laging maganda. Hindi naman laging okay. Hindi ako laging masaya, hindi rin naman malungkot. Pero mas magaan sa pakiramdam dah

Madalas, hindi lang nahahalata pero ang buhay natin dito sa mundo ay umaapaw sa magagandang bagay. Hindi lang natin natatangkilik o nararamdaman ng direkta. O minsan naman ay nilulunod tayo ng mga biyaya. ( Itutuloy…) -A-

Ang daming pagbabago sa tagpong ito. Ni isang kusing, lahat naging abo. -A-

Akala ko, maisasakatuparan ko na ang mahaba-haba kong pagsulat. Hindi pala. Dumami bigla ang pangyayari sa araw na ito. Masyadong naging madalian, siksik ngunit makabuluhan ang mga aktibidades ko kanina, kahit sa ngayon na ako ay susundo sa paliparan. Walang hanggang patawad, sarili. Pero kailangan ko munang umalis. Hindi ko man lang naipaliwanag kung ano ang kahulugan ng tatlong nagtataasang gusali na ito. Mataas, ngunit tapyas. Parang buhay ko, na may mataas na pangarap, ng

“Malayo na, pero malayo pa.” Ang kasabihan na nasasambit ko, nanay ko, at ng teachers ng anak ko tungkol sa progress nya sa eskwelahan. -A-

Masyadong naging abala ang aking isip af katawan ngayong araw. Parang nag-uunahang mga kabayo ang nasa aking ulo. Hindi ko na alam ang uunahin ko. -A-

Naghuhumiyaw Isang platong sampalok Nasobrahan ka Sa puntong ito, nahuhulaan mo na siguro ang takbo ng iniisip ko. Sa kada paksa na isinusulat ko, baka nakukuha mo na ang pattern . Pero… wala. Walang pattern . Wala pa akong nakikita o naiisip. Ang gulo ko, ‘no? -A-

Hindi ko alam kung bakit ito ang naisip kong titulo ng ambag ko ngayong araw. Marahil dahil sa masyadong makipot ang lagusan na ito sa ilalim ng tulay. Napa- google ako dahil dito. Sa wikang Filipino, ang ibig sabihin nito ay ‘talata’. Pero ito ay depende sa konteksto. Pwede rin itong mangahulugang ‘daanan’ o ‘sipi’. Pero ano pa man ang kahulugan nito, hindi ko alam kung bakit ito ang unang salitang pumasok sa akin. Patawarin mo muli ako. Medyo pagod lang, kakatapos lang mag

Napakarami pa ng gusto at dapat kong asikasuhin. Sa bahay, sa buhay. Nakakapagod. Ang hirap magsalita. Baka sabihin nagrereklamo ako. Ang hirap fin naman hindi magsalita, dahil kailangan ng anak ko na kausapin lagi para matugunan yung kakulangan nya sa speech disorder nya. Gusto ko ilipat lahat ng gamit ko pauwi sa Novaliches, sa kwarto ko. Pero paano ko magagawa. Gusto ko sana na pagdating ng araw, hindi ko man maisaayos ang lahat ng maiiwan ko, hindi naman sana nakakalat

Huminga ka lang Magpasalamat na rin Sa ating Ama

Habang nakasakay sa tricycle upang ihatid si Alison sa eskwelahan, bigla ko naisip, paano kung magkaroon ng reset button ang Pilipinas. Bigla ko kasi naalala yung EDSA rehabilitation ng DPWH. Akala ko din e malawakang gagawing rehabilitasyon, pero parang aspalto lang pala ang ginawa. Maganda, dahil natapalan yung mga lubak na kalsada, pero pang-bus carousell yun e. Pero kahit na, may nagawa man sila, naalala ko kasi yung mga taong nagkomento na, pakitang-gilas lang daw ng DPW

Kanina, natuloy din ang pag-abot ko ng kaunting pasasalamat kay kuya (hindi ko na naman naitanong pangalan) na nag-ga- guide sa amin sa may simbahan tuwing magpaparada ako. Isa siyang tauhan ng Barangay Highway Hills, may katandaan na, mabait din naman. Kitang-kita ang ngiti niya nung inabot ko yung magiging tanghalian niya. Sa susunod kong mapadaan, itatanong ko pangalan niya. Matagal ko nang gusto gawin ito. Kahit sa maliit na paraan ay makapagbahagi ng anumang pwede ko m